- Umiesz milczeć? - spytała ostrożnie mrówka.
- Pewnie, że umiem. Mam to we krwi - odparł jeż.
- A ja nie za bardzo - westchnęła mrówka.
- Umiesz milczeć? - spytała ostrożnie mrówka.
- Pewnie, że umiem. Mam to we krwi - odparł jeż.
- A ja nie za bardzo - westchnęła mrówka.
Zapewne te
wszystkie światy, na które patrzę, są ponumerowane. Miliardy miliardów bytów, a
każdy ma swój niepowtarzalny numer. I nikt nie może tego policzyć, ale komu
byłoby to potrzebne?
A może
abstrakcyjne liczby rządzą tym wszystkim?
O, mój
wiolonczelista znowu wyzwolił dźwięki. Muzyka też składa się z liczb,
zapisanych w nutach; trzeba je tylko uwolnić…
- Co jest dla pana najdziwniejsze na świecie? - spytał niespodziewanie barman.
- Że istnieję - odparłem.
30
ZIEMSKI JAN:
I co? Podoba wam
się mieszkanie po remoncie?
ANIOŁ:
Nieziemsko czysto.
DIABEŁ:
Aż strach chodzić.
I pusto jakoś. Przepraszam bardzo, ale wolałem tamto.
ZIEMSKI JAN:
Będziemy musieli
się przyzwyczaić.
DIABEŁ:
Lustra mi starego
brakuje.
ZIEMSKI JAN:
Potłukli, cholery.
ANIOŁ:
I nie ma mojego
ulubionego fotela.
ZIEMSKI JAN:
Kazałem wyrzucić.
Chcę moje życie zacząć od nowa.
ANIOŁ:
Od zera?
ZIEMSKI JAN:
Od zera!
ANIOŁ:
Och, gdyby to było
możliwe. Musiałbyś urodzić się jeszcze raz.
DIABEŁ:
Zapomnieć siebie na
amen.
ZIEMSKI JAN:
No, dobrze. Zostanę
ten sam w nowym domu.
(dzwonek, wchodzi
JAKIŚ INNY)
JAKIŚ INNY:
Panie Ziemski… O,
jak tu ładnie, tak błękitnie. Przyszłem na parapetówkę. Nie z gołą ręka, he,
he.
DIABEŁ:
Potem skoczę, bo na
pewno zabraknie.
ANIOŁ:
Boże, znowu to
samo…
- Dzień dobry! Kontrola Obywatelska!... Dzisiaj ŚWIATOWY DZIEŃ PRACOWITOŚCI.. Bierzmy przykład z mrówek i pszczół...
- Ja nic nie wiem - jęknęła mrówka.
- O czym? - spytał jeż.
- O mojej niewiedzy - odparła mrówka i zapłakała.
- Kiedyś zniewolił mnie pewien łańcuch górski. Niedawno moja data urodzenia uwolniła mnie od niego…
Jestem
wolnym, niezależnym, szczęśliwym oknem.
W tym
budynku istnieje kilka, może nawet kilkanaście okien zniewolonych i
nieszczęśliwych – zakratowanych albo zakrytych gęstą siatką. Te pierwsze w
obawie przed złodziejami, drugie – aby przypadkiem do mieszkania nie wleciały
owady i ptaki. Jest też jedno okno zamurowane; nie wiem z jakiego powodu. Może,
żeby zwiększyć powierzchnię ścian? Koszmar!
Tylko raz
byłem – w swoich wcieleniach – zakratowanym oknem: w ciężkim więzieniu na
jakiejś wyspie. Niekiedy z daleka słyszę jęki nieszczęśników; są w mojej
pamięci, nie do zapomnienia…
- O, nowe lektury szkolne, zaskakujące - powiedział barman, czytając gazetę.
- Ale chyba "Janka Muzykanta" zostawili? - spytałem.
- Zostawili, oczywiście...