środa, 22 kwietnia 2026
ON - 26 (z książki - 2024 r.)
PRZESZŁOŚĆ
Absur szykował biurko do spania.
- Wydaje mi się, że mnie oszczędzałeś. Moje problemy były jakieś powierzchowne - powiedział, odsuwając moje notatki na bok.
- Co to znaczy, powierzchowne - oburzyłem się.
- No, jakbyś nie chciał mnie za bardzo krzywdzić. Zawsze wychodziłem zwycięsko ze wszystkich sytuacji bez wyjścia…
- To znaczy nudziłeś się?...
- Nigdy! Brakowało mi tylko bólu i rozpaczy. Mogłem to obserwować u innych. Nigdy tego nie zaznałem…
- Chciałem, żebyś był szczęśliwy…
- Co to znaczy? Może byłem szczęśliwy, będąc dzikiem Absurem, obok Absurdzicy i Absorudzika. Ale wiem, że nie można wrócić do przeszłości…
- Nie można - powiedziałem cicho.
- Moja przeszłość jest uwięziona między zadrukowanymi kartkami. A twoja, gdzie jest zamknięta? - spytał Absur.
- W głowie - odparłem.
- Opowiesz mi kiedyś o niej?…
- Może kiedyś…
- W dalekiej czy niedalekiej przyszłości? - zaśmiał się Absur i ułożył do spania, bo było już po północy.
Nie wiedziałem, udawał smutnego czy był naprawdę.
Poszedłem do kuchni, przygotować sobie nocną herbatę.
JEŻ I MRÓWKA - 237 (z książki - 2014 r.)
- Zapisałem się na kurs prawa przechodzenia po pasach - oznajmił jeż.
- Och, ja go mam od dziecka. Mogę ci dać testy i pomogę - ofiarowała się mrówka.
Z TOMU "TEKSTY 2025 " - W PRZYGOTOWANIU
WESOŁO
Przypadkowa wesołość
kazała mi się śmiać
ze wszystkiego
i z wszystkich –
nawet z siebie
- Jutro może być smutno!...
BEZ
Nieużywana wyobraźnia umiera
Zostaje nam tylko
smutna rzeczywistość
dnia roboczego
bez
podróży na Marsa
i bycia mleczem przed odlotem
BAJKI CZ. II - 2 (z książki 2015 r.)
KRZESŁA
W pewnym wielkim mieście ogłoszono konkurs NA NAJLEPSZE KRZESŁO.
Setki, a może nawet tysiące krzeseł przyszło na własnych nogach, a te najbardziej ozdobne troskliwie przywieziono: czworonożne, pięcionożne, a nawet – co widziałem na własne oczy – sześciu, siedmio i dziesięcionożne. Były z miękkim i twardym siedzeniem, z rzeźbionymi i prostymi plecami; kolorowe i bezbarwne, matowe i błyszczące; drewniane, metalowe i plastikowe.
Te wszystkie krzesła ustawiły się na głównym placu w centrum wielkiego miasta, a tłumy ludzi je oglądały i wielce podziwiały.
Przyjechała ważna komisja konkursowa. Dwie godziny, albo i trzy – oceniała, zaglądała, cmokała, potakiwała, a nawet trochę się kłóciła i spierała. Wieczorem, po długiej naradzie, ogłoszono uroczyście, kto został zwycięzcą konkursu NA NAJLEPSZE KRZESŁO… I kto wygrał?
Wyobraźcie sobie, że wygrał prosty pień z bukowego lasu, jeszcze pachnący, o słojach biegnących wokół środka. Jeden słój – jeden rok. Można je było policzyć. Miał ich – 123!
- Biedny staruszek - szepnął ktoś, kto znał to szumiące drzewo.
wtorek, 21 kwietnia 2026
ON - 25 - (z książki - 2024 r)
ZE SOBĄ
Absur długo się zastanawiał.
- Rozmawiasz ze sobą? - spytał. - To normalne?
- O, często - odparłem. - A ty?
- Ja bez przerwy. Nawet jak rozmawiam z tobą…
JEŻ I MRÓWKA - 236 (z książki - 2014 r.)
- Powiem ci w tajemnicy, że momentami mam już tego wszystkiego dość - szepnęła mrówka jeżowi, rozglądając się dookoła.
.JPG)
WRONOTY (4116) - "MILIMETRY" - 2024 R.
Co jakiś czas odwiedza mnie rwa kulszowa. Przypomina mi, że żyję…
Z TOMU "TEKSTY 2025" - W PRZYGOTOWANIU
ZIELONO
Zaniosłem do naprawy
mój spracowany światopogląd
Po tygodniu oddano mi go
prawie bez zmian
Pomalowano na zielono
SZCZĘŚCIE
Niedawno
moje szczęście wróciło
szczęśliwie
z dalekiej podróży
i odpoczywa w kącie
wzdychając
BAJKI - CZ. II - 1 (z książki - 2015 r.)
DRZWI
Te drzwi były właściwie całkiem proste i normalne: miały dwa boki, trochę zaokrągloną górę, no i próg – nie za wysoki, aby nikt się o niego nie potknął, ale też nie za niski, aby nikt nie pomyślał, że go nie ma.
Drzwi wpuszczały wszystkich, którym wolno było przechodzić w codziennym chodzeniu w tą i z powrotem, a ze dwa razy nie wpuściły ludzi o niecnych zamiarach, usiłujących sforsować patentowy zamek nie do zdobycia.
Więc żyły sobie raczej spokojnie, na oliwionych raz do roku zawiasach – otwierały się i zamykały, zamykały i otwierały, pracowicie i cierpliwie. A co kilka lat malowano je: z jednej strony, zewnętrznej, na brązowo, a z drugiej, wewnętrznej, na zielono, na bardzo zielono…
Bo były to DRZWI DO LASU, chociaż nikt o tym nie wiedział, oprócz dwóch chłopców – Kuby i Wojtka Kosów, którzy mieszkali po zielonej stronie!
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)